11 april 2012
Éléphant abattu pour ses defenses - Elephant slaughtered for its tusks
0 reacties Gepost door Jan, Grâce en Mie op 09:40
Il était une
fois un mouton, une chèvre et un chien qui voyageaient ensemble dans un taxi
brousse. Le mouton descend le premier et paie sa course. La chèvre demande à
descendre un peu plus loin et se sauve sans payer, le chien descend en dernier
et paie sa course avec un gros billet. Le chauffeur empoche le billet et
s’enfuit en disant au chien de s’arranger avec la chèvre pour la monnaie. C’est
pour cela qu’au bord des routes d’Afrique, lorsque passe une voiture, le mouton
poursuit sa pâture paisiblement, la chèvre s’enfuit prestement pour n’avoir pas
à payer sa dette, et le chien poursuit la voiture en réclamant sa monnaie.
3 april 2012
Finally there is some movement. My body goes up and down … then again ... over and over again … if they continue like this, I’ll get seasick – though I’ve never seen the sea, but I think it’s about this feeling for me. After 24 hours spend in this moist space, I finally come into fresh air, fresh but not cold it is … the morning sun shines brightly and shimmers, crickets and other vermin have put their twittering already on maximum volume.
I know … my body exhausted, will finally rest, tired of harassing people for pecuniary awards, the invention of flimsy excuses to unsuspecting drivers. A forgotten triangle, an already open first aid box, a newly bought fire extinguisher, you can't think of it … but we found an excuse again … and we could, by noon, be in the maquis to drink local-fired-spirits.
I know … my body exhausted, will finally rest, tired of harassing people for pecuniary awards, the invention of flimsy excuses to unsuspecting drivers. A forgotten triangle, an already open first aid box, a newly bought fire extinguisher, you can't think of it … but we found an excuse again … and we could, by noon, be in the maquis to drink local-fired-spirits.
That last one, I’d better not done, because before I knew I got blind. Done with harassing vulnerable passers, also done with the boozing, because no money, no drinks. I could nothing more or less than staggers through the small hut, which I built for my beloved, when I was still a lad. Since I had no more money – how little it was I brought home – my wife left me. I was only a burden. The children disappeared at the same time.
They found my dead body through the stench from the hut …infesting the neighborhood. No money to buy four shelves for me. One should do the job. On that shelf, half wrapped in a big piece of plastic, I was now brought to my final resting place. Ballyhooed roll around me and laughing and jeering people, God knows where they came from. There is apparently no one … who mourns about me.
The mood becomes excited, thumping on the drums to crescendo. I can smell the tarmac, where I spent so many hours ... seated on a stool, a rope stretched across the road – with some plastic bags-made visible in the hand. Woe to those who noticed it too late and there encountered popped … and stopped to apologize. But just as well they just banged the rope through and the same rope scoured through my hands.
The heat, from the tarmac, of a spinning motor and the roar of a diesel. My escorts have a car standing there now with my dead body held and dancing around it. The shelf where-upon I lay held tremendously over … I can't stop and start scrolling … then the shelf is redressed again and the dancing goes on. The driver apparently gave something, because they dance to a next victim.
I'm starting to smell myself, when I finally got laid on the ground. I hear they still laugh when the Earth is closing around me. My escorts pay me respect, honoring me by making use of my misfortune to extract a few francs from unexpected people … and to drink the toxic local-fired-spirits, which finally killed me.
2 april 2012
Eindelijk komt er wat beweging. Mijn lichaam gaat de hoogte in… dan weer omlaag… over en weer… als ze zo doorgaan word ik nog zeeziek – al heb ik de zee nooit gezien, maar ik stel het me dus voor. Van de muffe ruimte waar ik de afgelopen 24 uur gelegen heb kom ik in de frisse lucht, nu ja… fris… de lucht zindert reeds van de felle ochtendzon en krekels en ander ongedierte hebben hun tjirpen al op maximum volume gezet.
Eindelijk zal ik rust kennen… mijn lichaam is moe, moe van het afluizen van geld, het oneindige verzinnen van smoesjes om argeloze chauffeurs er in te luizen. Een vergeten gevarendriehoek, een al geopende verbandkist, een te recent brandblusapparaat, je kunt het zo gek niet bedenken… maar steeds weer vonden we een smoes… en konden we tegen de middag naar de maquis om er lokaal gestookte brandewijn te gaan drinken.
Dat laatste had ik beter niet gedaan, want voor ik er erg in had zag ik geen steek meer voor de ogen. Gedaan met het oplichten van kwetsbare passanten, gedaan ook met het zuipen, want geen geld, geen verteer. Ik kon niets meer of minder dan strompelen door de kleine hut, die ik als jonge gast bouwde voor mijn geliefde. Die er vandoor is gegaan, sinds ik geen geld – hoe weinig het ook was – naar huis bracht. Ik was enkel nog een last. De kinderen verdwenen tegelijkertijd.
Ze hebben mijn dode lichaam gevonden… door de stank die uit de hut de omgeving verpestte. Geen geld om vier planken voor me te kopen. Eén was voldoende om me op te leggen. Op die plank, half ingepakt in een groot stuk plastiek werd ik nu naar mijn laatste rustplaats gedragen. Tamtamgeroffel om me heen en lachende en joelende mensen, God weet waar die vandaan gekomen zijn. Er is blijkbaar niemand… die om me treurt.
De stemming raakt opgewonden het geroffel op de tamtams crescendo. Ik ruik het asfalt van de grote verbindingsweg, waar ik zoveel uren doorbracht… gezeten op een krukje, een touw over de weg gespannen – met enkele plastiekzakjes zichtbaar gemaakt - in de hand. Wee diegene die het te laat opmerkte en er tegenaan knalde… en halt hield om zich te verontschuldigen. Maar net zo goed knalden ze gewoon door en schuurde het touw door mijn handen.
De hitte van het asfalt, de hitte van een draaiende motor, het geronk van een diesel. Mijn begeleiders hebben een wagen staande gehouden en dansen er nu met mijn dode lijf omheen. De plank waar ik op lig helt vervaarlijk over… ik kan me niet tegenhouden en begin te schuiven… dan wordt de plank weer opgericht en dansen ze verder. De chauffeur heeft ze blijkbaar iets toegstopt, want ze dansen verder over het asfalt naar een volgende slachtoffer.
Ik begin mezelf te ruiken, wanneer ik eindelijk op de grond word neergelegd. Ik hoor ze nog lachen wanneer de aarde zich om me sluit. Mijn begeleiders bewezen me een laatste eer door van mijn ongeluk gebruik te maken om mensen enkele centen armer te maken… en zich op hun beurt te bezatten aan giftige zelfgestookte brandewijn.
Eindelijk zal ik rust kennen… mijn lichaam is moe, moe van het afluizen van geld, het oneindige verzinnen van smoesjes om argeloze chauffeurs er in te luizen. Een vergeten gevarendriehoek, een al geopende verbandkist, een te recent brandblusapparaat, je kunt het zo gek niet bedenken… maar steeds weer vonden we een smoes… en konden we tegen de middag naar de maquis om er lokaal gestookte brandewijn te gaan drinken.
Dat laatste had ik beter niet gedaan, want voor ik er erg in had zag ik geen steek meer voor de ogen. Gedaan met het oplichten van kwetsbare passanten, gedaan ook met het zuipen, want geen geld, geen verteer. Ik kon niets meer of minder dan strompelen door de kleine hut, die ik als jonge gast bouwde voor mijn geliefde. Die er vandoor is gegaan, sinds ik geen geld – hoe weinig het ook was – naar huis bracht. Ik was enkel nog een last. De kinderen verdwenen tegelijkertijd.
Ze hebben mijn dode lichaam gevonden… door de stank die uit de hut de omgeving verpestte. Geen geld om vier planken voor me te kopen. Eén was voldoende om me op te leggen. Op die plank, half ingepakt in een groot stuk plastiek werd ik nu naar mijn laatste rustplaats gedragen. Tamtamgeroffel om me heen en lachende en joelende mensen, God weet waar die vandaan gekomen zijn. Er is blijkbaar niemand… die om me treurt.
De stemming raakt opgewonden het geroffel op de tamtams crescendo. Ik ruik het asfalt van de grote verbindingsweg, waar ik zoveel uren doorbracht… gezeten op een krukje, een touw over de weg gespannen – met enkele plastiekzakjes zichtbaar gemaakt - in de hand. Wee diegene die het te laat opmerkte en er tegenaan knalde… en halt hield om zich te verontschuldigen. Maar net zo goed knalden ze gewoon door en schuurde het touw door mijn handen.
De hitte van het asfalt, de hitte van een draaiende motor, het geronk van een diesel. Mijn begeleiders hebben een wagen staande gehouden en dansen er nu met mijn dode lijf omheen. De plank waar ik op lig helt vervaarlijk over… ik kan me niet tegenhouden en begin te schuiven… dan wordt de plank weer opgericht en dansen ze verder. De chauffeur heeft ze blijkbaar iets toegstopt, want ze dansen verder over het asfalt naar een volgende slachtoffer.
Ik begin mezelf te ruiken, wanneer ik eindelijk op de grond word neergelegd. Ik hoor ze nog lachen wanneer de aarde zich om me sluit. Mijn begeleiders bewezen me een laatste eer door van mijn ongeluk gebruik te maken om mensen enkele centen armer te maken… en zich op hun beurt te bezatten aan giftige zelfgestookte brandewijn.
7 september 2011
Het hoeft allemaal niet zo ingewikkeld te zijn.
Luc is in de wijk gekend als ‘Pasteur Luc’ – de lokale predikant. Maar naast het leiden van zijn volgelingen, is Luc ook een gedreven konijnenkweker. 150 konijnen vinden we bij hem op de binnenkoer. Ondergebracht in een aantal links en rechts opgekochte konijnenkoten. Na een intensieve cursus ‘konijnenkweken’ lanceerde Luc zich – met eigen middelen - in het kweken van konijnen. Konijnen die hij tracht te slijten aan lokale neringdoeners - voor de som van 2500 Fcfa (+/- 4€) – met wisselend succes… want er zijn kapers op de kust. Op regelmatige tijdstippen organiseren de mannen in het stadje zich om klopjachten te organiseren in de omliggende dorpen. Gewapend met stokken en speren trekken ze er op uit om het klein wild op te jagen en aan hun speren te rijgen. Een aldus gespietste haas verkopen ze voor een goede 700 Fcfa (of net iets meer dan 1€). Van eerlijke concurrentie is er dus helemaal geen sprake en rest ons enkel de ‘kopers’ gevoelig te maken voor deze ‘oneerlijke’ jachtpraktijken.
Ondertussen klopte Luc bij ons aan om ‘ondersteuning’ te vragen (lees financiële ondersteuning). Die ‘steun’ – zoals hij het zich voorstelde – kunnen we hem niet meteen bieden, maar we kunnen hem wel helpen, wanneer hij zijn ervaring ter beschikking stelt van andere kwekers. Zo nemen we hem mee naar één van de dorpen waar een aantal konijnenkwekers op een kluitje bijeen wonen. De ontmoeting verloopt vlot en al gauw worden ervaringen uitgewisseld en geeft hij hier en daar wat advies. Luc verklaart zich nadien bereid om mee de opvolging te verzekeren van alle kwekers waar we mee werken.
Voor deze ‘diensten’ kunnen we Luc wel een tegemoetkoming geven en is een deel van zijn ‘vraag’ beantwoord.
Verder brengen we hem in contact met een restauranthouder, die best wel wil investeren in de vaste toelevering van konijnen. Zo winnen beide partijen, de één een vaste afzet aan een gegarandeerde prijs, de ander een gegarandeerde levering aan een vooraf bepaalde prijs.
Tezelfdertijd werken we aan de bewustmaking van de lokale handelaars, zodat ze geen broesse-vlees meer zouden kopen, dat geen wettelijk keurmerk draagt. Lokale jagers organiseerden zich in lokale verenigingen en organiseren binnen een wettelijk kader duidelijk afgebakende jachtzones. De inkomsten daarvan zijn voor de hele dorpsgemeenschap… en de kliënten-jagers hebben zich aan een reeks regels te houden.
Of… hoe iedereen van deze situatie beter werd/wordt.
Luc is in de wijk gekend als ‘Pasteur Luc’ – de lokale predikant. Maar naast het leiden van zijn volgelingen, is Luc ook een gedreven konijnenkweker. 150 konijnen vinden we bij hem op de binnenkoer. Ondergebracht in een aantal links en rechts opgekochte konijnenkoten. Na een intensieve cursus ‘konijnenkweken’ lanceerde Luc zich – met eigen middelen - in het kweken van konijnen. Konijnen die hij tracht te slijten aan lokale neringdoeners - voor de som van 2500 Fcfa (+/- 4€) – met wisselend succes… want er zijn kapers op de kust. Op regelmatige tijdstippen organiseren de mannen in het stadje zich om klopjachten te organiseren in de omliggende dorpen. Gewapend met stokken en speren trekken ze er op uit om het klein wild op te jagen en aan hun speren te rijgen. Een aldus gespietste haas verkopen ze voor een goede 700 Fcfa (of net iets meer dan 1€). Van eerlijke concurrentie is er dus helemaal geen sprake en rest ons enkel de ‘kopers’ gevoelig te maken voor deze ‘oneerlijke’ jachtpraktijken.
Ondertussen klopte Luc bij ons aan om ‘ondersteuning’ te vragen (lees financiële ondersteuning). Die ‘steun’ – zoals hij het zich voorstelde – kunnen we hem niet meteen bieden, maar we kunnen hem wel helpen, wanneer hij zijn ervaring ter beschikking stelt van andere kwekers. Zo nemen we hem mee naar één van de dorpen waar een aantal konijnenkwekers op een kluitje bijeen wonen. De ontmoeting verloopt vlot en al gauw worden ervaringen uitgewisseld en geeft hij hier en daar wat advies. Luc verklaart zich nadien bereid om mee de opvolging te verzekeren van alle kwekers waar we mee werken.
Voor deze ‘diensten’ kunnen we Luc wel een tegemoetkoming geven en is een deel van zijn ‘vraag’ beantwoord.
Verder brengen we hem in contact met een restauranthouder, die best wel wil investeren in de vaste toelevering van konijnen. Zo winnen beide partijen, de één een vaste afzet aan een gegarandeerde prijs, de ander een gegarandeerde levering aan een vooraf bepaalde prijs.
Tezelfdertijd werken we aan de bewustmaking van de lokale handelaars, zodat ze geen broesse-vlees meer zouden kopen, dat geen wettelijk keurmerk draagt. Lokale jagers organiseerden zich in lokale verenigingen en organiseren binnen een wettelijk kader duidelijk afgebakende jachtzones. De inkomsten daarvan zijn voor de hele dorpsgemeenschap… en de kliënten-jagers hebben zich aan een reeks regels te houden.
Of… hoe iedereen van deze situatie beter werd/wordt.
2 september 2011
Breeding rabbits and selling them for 2.500 Fcfa, whilst poachers offer a hare for only 700 Fcfa… makes it hard to survive as a young entrepreneur in rural Africa.
Uncontrollable they are, these wild bunch of young men, gathering on a Sunday morning, heading for a village where they are not awaited for, but where they’ve decided to go hunting… disrespectful for the villagers, disrespectful for property, disrespectful for environmental issues… just regarding their own satisfaction, finding bush meat, finding profit.
What do we have to offer this breeder? How can we help him against this disloyal concurrency?
We work on different levels…
Our breeder, who’s ready to share his experience with other breeders – for a small allowance, gives advice and training to other, starting breeders.
We brought him together with local restaurants, supermarkets, so he could offer them guaranteed supply for a steady prices. We shared telephone numbers and he got connected. With one restaurant-owner he came to an agreement… guaranteed supply, fixed prices… and – as un unexpected result - an considerable investment in his business. A typical ‘Win-Win’ situation.
At the same time, we’ll work on raising awareness amongst the local merchants, not to buy bush meat, that is not certified ‘legally’ obtained. Local hunters in the villages are organized and organize in a legal ‘framework’ hunting in restricted zones. The incomes are for the whole village… and client-hunters have to respect a number of rules.Élever des lapins et les vendre à 2.500 Fcfa la pièce, pendant que des braconniers offrent un lièvre à seulement 700 Fcfa… rend la survie d’un jeune entrepreneur en Afrique rural dur.
Incontrôlables qu’ils sont, ces groupuscules de jeunes, se rassemblant un dimanche matin en route pour un village où on les attend pas, mais où ils ont décidé d’aller faire la chasse à la battue… sans respect pour les villageois, ni pour la propriété ou des thémes environnementales… se limitant à satisfaire leurs minables besoins, trouver la viande de brousse, trouver le vite-gagné.
Qu’est-ce que nous pouvons offrir à cet éleveur ? Comment est-ce nous pouvons lui aider contre cet concurrence déloyale ?
Nous travaillons à des différent niveau…
Notre éleveur, qui est disposé à partager ses expériences avec d’autres éleveurs – contre une petite récompense, donne des conseils et des formations aux autres, éleveurs débutants.
Nous l’avons mis ensembles avec des restaurateurs, des supermarchés locaux, auxquels ils pouvait proposer des livraisons garantis à des prix stables. Nous avons partagé des numéros de téléphone et il a été contacté. Avec un propriétaire de restaurant il a trouvé un accord… livraison garanti, prix fixes… et – comme résultat inattendus – un investissement considérable dans son entreprise. Une situation typique de ‘Gagnant-Gagnant’.
En même temps nous travaillons à la sensibilisation des commerçants locaux, qu’ils n’achètent plus la viande de brousse, qui n’est pas certifiée ‘légal’. Les chasseurs dans les villages sont organisés et ils organisent dans un cadre légal la petite chasse dans une zone délimitée. Les retombées sont partagées avec tout le village… et les clients-chasseurs devront respecter scrupuleusement un nombre de règles.
Incontrôlables qu’ils sont, ces groupuscules de jeunes, se rassemblant un dimanche matin en route pour un village où on les attend pas, mais où ils ont décidé d’aller faire la chasse à la battue… sans respect pour les villageois, ni pour la propriété ou des thémes environnementales… se limitant à satisfaire leurs minables besoins, trouver la viande de brousse, trouver le vite-gagné.
Qu’est-ce que nous pouvons offrir à cet éleveur ? Comment est-ce nous pouvons lui aider contre cet concurrence déloyale ?
Nous travaillons à des différent niveau…
Notre éleveur, qui est disposé à partager ses expériences avec d’autres éleveurs – contre une petite récompense, donne des conseils et des formations aux autres, éleveurs débutants.
Nous l’avons mis ensembles avec des restaurateurs, des supermarchés locaux, auxquels ils pouvait proposer des livraisons garantis à des prix stables. Nous avons partagé des numéros de téléphone et il a été contacté. Avec un propriétaire de restaurant il a trouvé un accord… livraison garanti, prix fixes… et – comme résultat inattendus – un investissement considérable dans son entreprise. Une situation typique de ‘Gagnant-Gagnant’.
En même temps nous travaillons à la sensibilisation des commerçants locaux, qu’ils n’achètent plus la viande de brousse, qui n’est pas certifiée ‘légal’. Les chasseurs dans les villages sont organisés et ils organisent dans un cadre légal la petite chasse dans une zone délimitée. Les retombées sont partagées avec tout le village… et les clients-chasseurs devront respecter scrupuleusement un nombre de règles.
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
